مىشد كه داراى مقام عصمت و امامت بود ، اما در عصر معاويه به دليل نبودن زمينه‌هاى سياسى و اجتماعى ، حاكميت آن حضرت ( ع ) تحقّق ظاهرى پيدا نكرد ؛ همان‌طور كه حاكميت على ( ع ) نيز تا سال 35 هجرى محقّق نشد و امام حسن ( ع ) نيز پس از شش ماه مجبور شد از خلافت كناره‌گيرى كند . حضرت سلمان مىگويد : بر پيامبر ( ص ) وارد شدم در حالىكه حسين ( ع ) روى پاى حضرت ( ص ) نشسته بود . و پيامبر ( ص ) چشمان وى را مىبوسيد و مىفرمود : « انَّكَ سَيّدٌ ابْن سيّدٍ ابو سادَةٍ ، انّك امامٌ ابن امامٍ ابو أئمةٍ ، انَّكَ حجّةٌ ابنُ حُجّةٍ ابو حُجَجٍ ، تِسعةٌ مِنْ صُلْبِكَ تاسِعُهُم قائِمُهُم . » « 1 » همچنين پيامبر ( ص ) فرمود : انَّ الْحَسَنَ وَالْحُسينَ امامانِ قاما اوْ قَعَدا « 2 » حسن و حسين هر دو امامند قيام كنند يا بنشينند ( و سكوت نمايند ) . « حبابهء والبية » مىگويد : در مسجد « رحبه » بر على ( ع ) وارد شدم و از او پرسيدم نشانهء امامت تو چيست ؟ على ( ع ) فرمود : آن سنگريزه را بياور ؛ اطاعت كردم . آن حضرت با انگشتر خود ريگ را مُهر كرد و سپس فرمود : اگر كسى مدّعى امامت بود و بر چنين كارى قدرت داشت بدان او امام واجب الاطاعة مىباشد . « حبابة » مىگويد : پس از رحلت على ( ع ) نزد حسن بن على ( ع ) آمدم قبل از اينكه من سخنى بگويم فرمود : هاتِ ما مَعَكَ ؛ آنچه با خوددارى بياور . آنگاه سنگ‌ريزه را تقديم كردم ، همانند پدرش با انگشتر خويش آن را مُهر كرد . پس از شهادت او نزد حسين بن على ( ع ) در مسجد پيامبر ( ص ) رفتم . آن حضرت ( ع ) نيز قبل از اينكه من سخنى بگويم فرمود : آيا نشانه

--> ( 1 ) - مجموعة النفيسة لقدماء المحدثين والمورخين ، تحقيق آيةا . . . مرعشى نجفى ، كتاب القاب الرسول و عترته ، منشورات بصيرتى ، ص 202 - 203 و مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 212 . ( 2 ) - الارشاد ، ص 371 ؛ كشف الغمّة ، ج 2 ، ص 156 .